کسی نیست. نشسته ام پشت پنجره و به تاریکیِ خیابانِ دراز نگاه می کنم. خیابان هم این وقتِ شب چه تنهاست. نه صدای موتوری و نه بوقِ ماشینی و نه حتی عابرانی، عاری از هر چه که هست، تنهاییِ دور و درازش را به دوش می کشد. سرم را می گذارم روی میز. خسته ام و نمیفهمم آدم هایی را که از جمع میگریزند تا تنهایی به چنگ بیاورند. شاید دیوانه باشند. شاید هم یک روز مثلِ من کلافه شوند ازاین تنهاییِ کِش دار. امشب حال عجیبی دارم. دلشوره ای ناگهانی به حجمِ تنهایی ام اضافه شده. صدای زنگِ در می آید. این وقتِ شب؟

می فرماد: "زن یعنی هنر، زیبایی،لطافت، غذایِ روح، تغذیه معنوی و مادی هم "

دنیای امروز از زن سوءاستفاده می کند نه استفاده، اگر زن را در مقام معشوق قرار دهد، تمام زن ها خوب می شوند.مردان هم.

+بشنوید داستانِ پادشاه سوریاکانتا. لینک